Wilczki 9-12 lat

Nazywam się Ania, mam 10 lat. Zostałam wilczkiem, bo chciałam się bawić, uczyć różnych rzeczy, wyjeżdżać na obozy z innymi wilczkami. Na czele naszej gromady stoi Akela, pomaga jej Bagheera. Należę do szóstki brązowej. Życie naszej gromady toczy się tak jak życie wilczków z gromady z „Księgi Dżungli” Kiplinga.

Dobry uczynek

Prawo Wilczka i Prawo Gromady pomaga mi stawać się lepszą. Muszę mieć zawsze oczy i uszy szeroko otwarte, by dostrzegać potrzeby innych i im pomagać. Staram się to robić ze wszystkich sił, tak jak mówi nasze Hasło Wilczka. Nie jest to łatwe! Aby sobie w tym pomóc mamy nasz Dobry Uczynek, który każdy wilczek stara się spełnić co najmniej raz na dzień.

Obietnica

Kiedy zostałam przyjęta do gromady, otrzymałam miano Delikatnej Łapki. Przez cały rok uczyłam się życia w gromadzie i w dniu święta naszego patrona, św. Franciszka z Asyżu, 4 października, złożyłam swoją Obietnicę. Było to dla mnie duże przeżycie. Musiałam także prosić moich rodziców o pozwolenie oraz księdza o błogosławieństwo. Teraz pragnę zdobyć pierwszą gwiazdkę.

Obóz

Całą gromadą jeździmy na obozy. Ostatniego lata byłyśmy 10 dni. Był to mój pierwszy obóz. Na obozie było wiele gier i konkursów, np. konkurs kulinarny oraz na wykonanie zielnika. Była nawet gra wieczorem, jak robiło się już ciemno. Trochę się bałam, ale zabawa się udała. Natomiast w biegu sprawnościowym zajęłam drugie miejsce, choć byłam najmłodszym wilczkiem w naszej gromadzie. Na obozie był z nami ksiądz Grzegorz, który dbał o rozwój naszego ducha, odprawiając codziennie mszę świętą. Po zajęciach opowiadał nam o życiu Pana Jezusa i św. Franciszka.

Harcerki 12-17 lat

Czuwaj!
Na imię mam Kalina; chodzę do pierwszej gimnazjum, jestem harcerką. Należę do zastępu Jeleń.

Zastęp

Zastęp to taka rodzina, w której każda druhna pełni wyznaczoną przez zastępową funkcję. W zastępie jest nas osiem. Na zbiórkach realizujemy cele skautingu, które wyznacza na każdy cykl Sąd Honorowy. Mój zastęp jest bardzo radosny, do każdego zadania wszystkie moje siostry harcerki podchodzą z uśmiechem; czasami trudno jest wybrać tę, która wykona zadanie, bo każda do niego się rwie. Celem każdej dziewczyny jest zdobyć kolejny stopień.

Obóz letni

Przez cały rok przygotowujemy obóz. W zeszłym roku odbył się on nad przepięknym jeziorem Gorzowskim. Najbardziej w pamięci utkwiła mi dwudniowa gra, podczas której musiałyśmy dojść do wyznaczonych na mapach wiosek, gdzie czekały na nas zaszyfrowane listy, które zobowiązywały nas do napisania rozważań na temat kolejnych punktów Prawa Harcerskiego; pełniłyśmy także służbę dla mieszkańców wioski (zbierałyśmy gruszki, jabłka i śliwki) oraz zapraszałyśmy na ognisko ewangelizacyjne. Zdobyłyśmy w tej grze drugie miejsce. Ciekawa była też 20-kilometrowa pielgrzymka do klasztoru w Gościkowie, na którą wyruszyłyśmy po nocnej adoracji Najświętszego Sakramentu o 4 rano wraz z obozem harcerek ze Świnoujścia i naszych przyjaciółek z Łużyc, które rozbiły obóz niedaleko nas.

Przyrzeczenie

Największym wydarzeniem w moim harcerskim życiu było Przyrzeczenie, które złożyłam na zimowisku – było ono wspaniale przygotowane przez starsze harcerki i pamięć o tym momencie wspiera mnie na co dzień.

To, że jestem harcerką, odmieniło całe moje życie. Nie było łatwo, ale świadomość tego, kim jestem, pomaga mi w pokonywaniu trudów codziennego życia. Patrząc na starsze harcerki (niektóre uczą się w szkołach średnich, będą zdawać maturę, inne już poszły w dorosłe życie) mam nadzieję, że dzięki harcerstwu i ja odnajdę swoją drogę. Czy warto być harcerką? – z pewnością!

Harce majowe 2016

Przewodniczki 17+ lat

Przewodniczki to studentki oraz licealistki powyżej 17 roku życia. Przychodzą do skautingu, aby służyć młodszym, jednocześnie rozwijając siebie. Dwa w jednym: służba oraz formacja. W ten sposób zdobywają ogromne doświadczenie i sprawiają, że możliwym staje się główne zadanie skautingu „wychowanie młodych przez młodych”. To właśnie przewodniczki są szefowymi w Federacji Skautingu Europejskiego: prowadzą gromady, drużyny, ekipy. W życiu zawodowym stanowiska kierownicze obejmą najwcześniej po trzydziestce. W skautingu już przed dwudziestką mają szansę zdobywać unikalne doświadczenia, pracować w grupie i nią zarządzać.

Każda przewodniczka otrzymuje w skautingu konkretne narzędzia do pracy nad sobą oraz przede wszystkim tworzą wspólnotę osób o podobnych ideałach, które mogą na siebie nawzajem liczyć.

Przewodniczki tworzą tzw. „ogniska”, czyli grupy około 10-20 młodych dziewcząt, które wspólnie jeżdżą na wędrówki w różne regiony Polski i Europy. Każda taka wyprawa to wyzwanie, poznawanie nowych zakątków świata, nowych znajomych ze Wschodu czy z Zachodu: któregoś z kilkunastu krajów, w których działają Skauci Europy, a także spełnienie marzeń o niezapomnianych przygodach na łonie dzikiej przyrody.

Ogniska angażują się w inicjatywy wspierające potrzebujących: np. pomoc powodzianom, czy starszym schorowanym seniorom. Nic nie jest dla nich przeszkodą, by dotrzeć tam, gdzie najbardziej ich potrzeba. A w swoich miastach na co dzień spotykają się, wymieniają poglądami, kręcą filmy, robią reportaże, wystawiają sztuki, organizują wieczory filmowe, konferencje tematyczne, czy też po prostu zabawy taneczne.

Ogniska to także miejsca wzajemnej inspiracji i ubogacania siebie nawzajem. Podobnie było w poprzednich pokoleniach: młodzi zarażali się nawzajem odwagą, entuzjazmem. Patrząc na szefowe z Federacji Skautingu Europejskiego, ludzie z pokolenia Powstania Warszawskiego często mówią, że czują jakby widzieli swoje koleżanki z tamtych lat. Zmieniły się czasy, sytuacja polityczna i gospodarcza, ale w sercach młodych pozostała ta sama chęć do aktywnego spędzenia najbardziej twórczych lat młodości, troszcząc się o swoją Ojczyznę.

Poza formacją grupową skauting daje również możliwość formacji indywidualnej, formacji jako chrześcijanina. To właśnie odkrywanie fenomenu roli żony, matki, osoby duchownej lub świeckiej jest prawdziwym celem ruchu skautowego, a gałęzi czerwonej w szczególności.

Chcemy zostawiać ten świat trochę lepszym niż go zastaliśmy, przeżyć życie jako pasjonującą przygodę, odkryć wartości, dla których warto żyć, dać z siebie to, co najlepsze!

Ogólnopolska Wędrówka Przewodniczek

Nurt żeński

Wychowujemy młodych we wszystkich sferach. Przywiązujemy wagę nie tylko do formacji osobistej, ale też społecznej, ucząc miłości Boga, Ojczyzny, poczucia honoru, prawdziwej wierności, szacunku dla danego słowa, poczucia odpowiedzialności obywatelskiej. Kształtujemy w ten sposób ludzi z charakterem. Popieramy to własnym przykładem. Dostosowujemy działania do wieku oraz płci dając tym samym możliwości spróbowania męskich, technicznie wymagających zajęć, jak zbudowanie pionierki obozowej, majsterkowanie..

Wilczki 9-12 lat

Mam na imię Daniel, mam 11 lat.

Szczęśliwa rodzina

O wilczkach opowiedziała mi moja mama. Kiedy zobaczyłem gromadę po raz pierwszy, spodobała mi się panująca w niej atmosfera, wszyscy byli bardzo radośni, uśmiechnięci i dobrze się razem bawili. Gromada składa się z 23 wilczków, którzy żyją jak w dużej rodzinie. Ja również zapragnąłem stać się jednym z nich.

Księga Dżungli

Czy znacie „Księgę dżungli” Rudyarda Kiplinga? Życie gromady oparte jest na jej fabule. Szefem gromady jest Akela, „wilk”, a pomaga mu Baloo – „niedźwiedź” (przyboczny), który uczy nas Prawa Gromady i Prawa Wilczków.

Etapy wzrastania

W momencie przybycia do gromady otrzymałem miano Delikatnej Łapki, następnie złożyłem Obietnicę i rozpocząłem zdobywanie gwiazdek oraz sprawności. Teraz jestem szóstkowym i noszę dwie gwiazdki. Podczas zbiórek i obozów uczymy się śpiewu oraz różnych technik np. jak rozpalać ognisko czy rąbać drewno na opał, zdobywamy sprawności i pomagamy w robieniu różnych przyrządów. Pewnego dnia stanę się doświadczonym wilkiem ze sprawnościami na ramieniu, a potem przejdę do drużyny harcerskiej! Już teraz rodzice mówią, że jestem bardzo zaradny.

Życie chrześcijańskie

Biorąc udział w życiu gromady dowiedziałem się też wiele o Jezusie i Jego życiu. Staram się Go naśladować, choć to nie jest łatwe. Nauczyłem się również służyć do Mszy św. Dzięki różnym grom poznałem lepiej nie tylko Jezusa, ale również życie św. Antoniego – patrona naszego szczepu i św. Franciszka z Asyżu, który jest patronem wilczków. Dzięki niemu umiem dziękować Bogu za dar przyrody, która nas otacza.

Harcerze 12-17 lat

Czuwaj!
Nazywam się Łukasz i jestem czołowym w zastępie Okapi.

Zastęp

Na początek trzeba wytłumaczyć co to jest zastęp. To po prostu grupa przyjaciół, która nosi nazwę jakiegoś zwierzęcia i usiłuje naśladować jego dobre cechy zachowując przy tym Prawo Harcerskie. W zastępie jest nas siedmiu, a czuwa nad nami i przewodzi nam zastępowy – Janek. Jest ode mnie nieco starszy, ma 16 lat, więc łatwo się z nim dogadać. To on jest szefem, ale ważne decyzje podejmujemy zawsze wspólnie, podczas Rady Zastępu. Janek jest dobrym zastępowym, jest cierpliwy, zawsze nas słucha i szanuje, zwłaszcza najmłodszych. Ja, jako czołowy jestem jego prawą ręką i być może kiedyś zajmę jego miejsce. W każdym razie wszyscy mamy ten sam cel: dać z siebie wszystko, by być najlepszym zastępem.

Każdy ma swoje miejsce

Do obozu przygotowujemy się na dwa sposoby: po pierwsze każdy wykonując swoje próby na stopnie i sprawności a po drugie spełniając swoje funkcje w zastępie. Każdy w zastępie, nawet najmłodsi, mają swoje obowiązki. Ja jestem czołowym, i kucharzem. Dzięki funkcjom każdy harcerz jest za coś odpowiedzialny, na przykład do mnie należy, żeby zastęp odżywiał się zdrowo i regularnie podczas zbiórek. Funkcje odpowiadają różnym technikom, jest jeszcze pionier (czyli budowniczy), wodzirej, sanitariusz, mistrz orientacji oraz liturgista. Jak widzicie, każda z nich jest ważna i potrzebna.

Wyzwanie

Właśnie – zbiórki. To dzięki nim możemy zaliczać stopnie i rozwijać techniki skautowe, czyli zdobywać umiejętności potrzebne na obozie letnim. Mniej wiecej co tydzień spotykamy się zastępem w lesie na parę godzin i robimy różne rzeczy. Ostatnio na przykład wykopaliśmy piec w ziemi i upiekliśmy w nim ciasto! To było nasze wyzwanie – czyli coś na naprawdę wysokim poziomie udowadniające, że bardzo dobrze radzimy sobie z technikami harcerskimi. No i jak na skautów przystało, mieliśmy z tym wiele śmiechu. To dobry odpoczynek po tygodniu w szkole. Raz na jakiś czas wyjeżdżamy wraz z innymi zastępami na biwaki, mamy dzięki temu możliwość zmierzenia się z innymi i sprawdzenia własnych umiejętności podczas różnych gier. Ale najlepsza gra zawsze czeka na nas na obozie!

Obóz

Obóz letni jest celem naszej całorocznej pracy. Przede wszystkim to wielka przygoda. Bo jak inaczej nazwać przeżycie w lesie 2-3 tygodni w odcięciu od cywilizacji? Całym zastępem tworzymy gniazdo, robiąc konstrukcje z drewna (pionierka), budując palenisko. Na obozie spotyka się kilka zastępów, które zawsze rywalizują w różnych dziedzinach, np. na samym początku jest czas na budowę mebli obozowych z drewna i sznurka – tzw. pionierka. Potem uczestniczymy w olimpiadzie, explo oraz biorąc udział w wielkiej grze.

Braterstwo harcerskie

Na koniec to, co najbardziej lubię w zastępie. Mimo zalet i wad każdego z nas wszyscy jesteśmy przyjaciółmi, a nawet braćmi. Być dobrym harcerzem nie jest łatwo, ale z pewnością warto. Sami się o tym przekonajcie!

Wędrownicy 17+ lat

Wędrownicy to studenci, technicy oraz licealiści powyżej 17 roku życia. Przychodzą do skautingu, aby służyć młodszym, jednocześnie rozwijając siebie. Dwa w jednym: służba oraz formacja. W ten sposób młodzi ludzie zdobywają ogromne doświadczenie i sprawiają, że możliwym staje się główne zadanie skautingu „wychowanie młodych przez młodych”. To właśnie wędrownicy są szefami w Federacji Skautingu Europejskiego: prowadzą gromady, drużyny, kręgi, ekipy. W życiu zawodowym stanowiska kierownicze obejmą najwcześniej po trzydziestce. W skautingu już przed dwudziestką mają szansę zdobywać unikalne doświadczenia, pracować w grupie i nią zarządzać.

Każdy wędrownik otrzymuje w skautingu konkretne narzędzia do pracy nad sobą oraz przede wszystkim tworząc wspólnotę rówieśników, osób o podobnych ideałach, które mogą na siebie nawzajem liczyć.

Wędrownicy tworzą „kręgi”, czyli grupy około 10-20 młodych, którzy wspólnie jeżdżą na wędrówki w różne regiony Polski i Europy. Każda wyprawa to wyzwanie, poznawanie nowych zakątków świata, nowych znajomych ze Wschodu czy z Zachodu: któregoś z kilkunastu krajów, w których działają Skauci Europy, a także spełnienie marzeń o niezapomnianych przygodach na łonie dzikiej przyrody.

Kręgi angażują się w inicjatywy wspierające potrzebujących: pomoc powodzianom, czy w pomóc w budowie kościoła na Kamczatce. Nic nie jest dla nich przeszkodą, by dotrzeć tam, gdzie najbardziej ich potrzeba. A w swoich miastach na co dzień spotykają się, wymieniają poglądami, grają w piłkę, kręcą filmy, organizują wieczory filmowe, konferencje tematyczne.

Kręgi to także miejsca wzajemnej inspiracji i ubogacania siebie nawzajem. Podobnie było w poprzednich pokoleniach: młodzi zarażali się nawzajem odwagą, entuzjazmem. Patrząc na szefów z Federacji Skautingu Europejskiego, ludzie z pokolenia Powstania Warszawskiego często mówią, że czują jakby widzieli swoich, kolegów z tamtych lat. Zmieniły się tylko czasy, sytuacja polityczna i gospodarcza, ale w sercach młodych pozostała ta sama chęć do aktywnego spędzenia najbardziej twórczych lat młodości troszcząc się o swoją Ojczyznę.

Poza formacją grupową skauting daje również możliwość formacji indywidualnej, formacji jako chrześcijanina. To właśnie odkrywanie fenomenu roli męża, ojca, osoby duchownej lub świeckiej jest prawdziwym celem ruchu skautowego, a gałęzi czerwonej w szczególności.

Chcemy zostawiać świat trochę lepszym niż go zastaliśmy, przeżyć życie jako pasjonującą przygodę, odkryć wartości, dla których warto żyć, dać z siebie to, co najlepsze!

Nurt męski

Wychowujemy młodych we wszystkich sferach. Przywiązujemy wagę nie tylko do formacji osobistej, ale też społecznej, ucząc miłości Boga, Ojczyzny, poczucia honoru, prawdziwej wierności, szacunku dla danego słowa, poczucia odpowiedzialności obywatelskiej. Kształtujemy w ten sposób ludzi z charakterem. Popieramy to własnym przykładem. Dostosowujemy działania do wieku oraz płci dając tym samym możliwości spróbowania damskich, technicznie wymagających zajęć, jak gotowanie potraw, szycie, pranie..